Skip to main content

ภาษา

Joel

ความมุ่งมั่นและตั้งใจเป็นหนทางสู่ความสำเร็จ นักเรียนผู้ลี้ภัยได้รับทุนการศึกษาเพื่อศึกษาต่อในประเทศสหรัฐอเมริกา

ค่ายผู้ลี้ภัยทองโกการาประเทศซิมบับเว 7 กรกฎาคม (UNHCR)–  นับจากโจเอล ไซต์ วัย 20 ปีได้ลี้ภัยจากสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกประเทศบ้านเกิดมาหาความปลอดภัยที่ประเทศซิมบับเวนั้น โอกาสในการได้เข้าศึกษาต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นสิ่งที่เกินการคาดเดาของเขามากเลยทีเดียว

ต้องขอขอบคุณโครงการ US Student Achievers Programหรือ USAP โครงการเพื่อช่วยเหลือและมอบโอกาสทางการศึกษาแก่นักเรียนด้อยโอกาสที่ทำให้โจเอลหนึ่งในนักเรียน 27 คน จากนักเรียนในประเทศแอฟริกาใต้ทั้งหมด ให้ได้รับโอกาสที่ยอดเยี่ยม และเปลี่ยนชีวิตจากโลกที่มืดมนมาสู่อนาคตที่สดใส 

ในปี พ.ศ 2544 โจเอลวัย 6 ขวบเห็นกลุ่มอันธพาลฟันพี่ชายทั้ง 3 คนของเขาจนเสียชีวิตต่อหน้าเขา ขณะที่พวกเขาออกตามหาพ่อที่หายตัวไป “โลกของผมเปลี่ยนไปตั้งแต่คืนนั้น เราหนีออกจากคองโกในอีกไม่กี่วันต่อมา และผมรู้ดีว่าทุกอย่างไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว”โจเอลเล่าย้อนถึงเหตุการณ์ในวันนั้น

โจเอล กับพี่น้องอีก 5 คนที่เหลือ และแม่ที่กำลังอยู่ในอาการใจลอยจากเหตุการณ์ที่ต้องสูญเสียลูกชายพร้อมกันถึง 3 คน พากันหนีออกมาจากเมืองคาทังกาสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกมายังค่ายผู้ลี้ภัยทองโกการาในประเทศซิมบับเว กว่า1 ปีที่ โจเอลยังคงตั้งคำถามเกี่ยวกับพ่อของเขาที่ยังคงหายตัวไป และยังคงไม่ทราบถึงสาเหตุ ซึ่งทำให้สมาชิกครอบครัวที่รอดชีวิตรู้สึกหวาดกลัวเป็นที่สุด

โจเอลได้เข้าโรงเรียนในที่สุดในวัย 8 ขวบ หลังจากจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เด็กน้อยผู้ลี้ภัยชาวคองโกมีผลการเรียนเป็นที่หนึ่งในชั้น “ผมไม่ใช่เด็กฉลาดที่ไม่ต้องใช้ความพยายามอะไร มันคือความตั้งใจ และความขยันหมั่นเพียรที่ทำให้ผมมีวันนี้ได้” โจเอลวัย 20 ปีกล่าว

วันหนึ่งในปีพ.ศ 2547 พ่อของเขาก็กลับมาอย่างเหลือเชื่อ และเป็นแรงผลักดันที่ทำให้เขาตั้งใจเรียนและมุ่งมั่นกับการเรียนมากกว่าเดิม

“วันหนึ่งผมและน้องชายกลับจากโรงเรียน เมื่อเรามาถึงบ้านและเปิดประตูเข้ามา ก็เจอพ่ออยู่ตรงนั้นผมไม่อยากจะเชื่อเลย” เขาพูดด้วยความประหลาดใจ

ย้อนกลับไปในปี 2557 พ่อของเขาหนีจากสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกมายังประเทศซิมบับเวโดยที่ไม่รู้มาก่อนว่าครอบครัวของเขาได้เดินทางมุ่งหน้ามาทางใต้เช่นกัน “ในระหว่างที่พ่อผมกำลังทำงานรับใช้ที่โบสถ์ ก็มีสมาชิกคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นมาว่าพ่อผมหน้าเหมือนกับเด็กกลุ่มหนึ่งที่เขารู้จัก”โจเอล กล่าว และบอกว่า “เมื่อพ่อผมได้ยินชื่อของเด็กเหล่านั้นก็แทบจะไม่เชื่อหูตัวเองเลยว่าเป็นพวกเรานั่นเอง”

ด้วยการสนับสนุนจากครอบครัว โจเอลมีผลการเรียนดีขึ้นเรื่อยๆ โจเอลได้ใช้เวลาในช่วงวันหยุดของเขาในการเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆของค่ายในฐานะหนึ่งในเยาวชนผู้ขับเคลื่อน เกี่ยวกับการรณรงค์และให้ความรู้ในหัวข้อโรคเอดส์อันตรายจากการแต่งงานก่อนวัยอันควรและการถูกบังคับให้แต่งงาน รวมถึงการดูแลรักษาสิ่งแวดล้อมและกิจกรรมหัวข้ออื่นๆ  

ต่อมาโจเอลได้รับทุนการศึกษาจาก UNHCRเพื่อเข้าศึกษาต่อจนจบหลักสูตรเตรียมพร้อมเข้าอุดมศึกษาในโรงเรียนมัธยมปลายไม่ไกลจากเมืองฮาราเร ที่นั่นทำให้เขารู้จัก USAPโครงการที่ก่อตั้งโดยสถานเอกอัครราชทูตสหรัฐอเมริกาประจำประเทศซิมบับเว ที่ให้โอกาสทางการศึกษาแก่นักเรียนที่มีผลการเรียนดีแต่ฐานะยากจน

“นี่คือโอกาสของผมด้วยอาชีพและรายได้ของพ่อ พ่อไม่สามารถส่งผมเรียนมหาวิทยาลัยได้ ดังนั้นตอนนี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวผม ผมจะต้องเดินหน้า และทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ผมกรอกเอกสารสมัครไป และวันหนึ่งเมื่อผมกลับมาบ้านในค่ายผู้ลี้ภัยทองโกการาผมก็ได้รับข่าวดีที่สุดในชีวิต”โจเอล กล่าว

โจเอล คือหนึ่งในนักเรียน 27 คน ในประเทศซิมบับเว ที่ได้รับทุนการศึกษาเต็มจำนวนซึ่งทำให้เขาสามารถศึกษาต่อในสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าในมหาวิทยาลัยเซาท์เทิร์น อินเดียน่า ได้

“ถึงแม้ว่าผมจะไม่รู้ว่าผลที่ออกมาจะเป็นอย่างไรหลังจากที่ผมส่งใบสมัครแล้ว แต่ในใจผมรู้สึกสงบนิ่ง และเมื่อผมได้รับข่าวว่าผมได้รับทุนการศึกษา ผมจึงรู้ว่าความรู้สึกสงบในใจผมตอนนั้นคืออะไร”โจเอล กล่าว

“ฉันรู้ว่ามีเด็กที่น่าทึ่งผู้สมควรได้รับโอกาสนี้มากมายในซิมบับเว เด็กที่ฉลาดที่ต้องการการสนับสนุนเพื่อได้รับโอกาสที่จะได้ศึกษาต่อในสหรัฐอเมริกา ฉันมีความเชื่อมั่นว่าหากคุณผสานเอาความสามารถกับโอกาสเข้าด้วยกัน สิ่งที่ยิ่งใหญ่สามารถเกิดขึ้นได้” รีเบคกา ซีเกอร์ มาโนผู้ก่อตั้งโครงการทุนการศึกษา USAPกล่าว

“มีเยาวชนผู้ลี้ภัยที่มีความสามารถจำนวนมากในค่ายผู้ลี้ภัย แต่โอกาสที่เราจะต่อยอดความสามารถของพวกเขาเหล่านั้นมีน้อยเหลือเกิน มันเป็นโอกาสที่ดีและจะเป็นโอกาสที่ดีมากสำหรับอนาคตของโจเอล”มิลลิเซนต์ มูทูลิผู้แทนข้าหลวงใหญ่ผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติประจำประเทศซิมบับเว กล่าวเสริม

ตอนนี้ โจเอล กำลังเตรียมตัวเดินทางจากประเทศซิมบับเวไปยังมหาวิทยาลัยเซาท์เทิร์น อินเดียน่า และรู้ดีว่าชีวิตใหม่อันสดใสของเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

“การเริ่มต้นใหม่ของผมกำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้ไม่มีความเจ็บปวดรวมอยู่ด้วย มันไม่เหมือนมื่อหลายปีก่อนที่ผมจากคองโกมาด้วยความหวาดกลัว และคำถามที่ไร้คำตอบเมื่อ เพราะนี่คือการเดินทางที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น และและความคาดหวังสำหรับอนาคตของผม และครอบครัว”

เรื่องโดย พัมลา รูลาชชี เมืองทองโกการา ประเทศซิมบับเว