Skip to main content

ภาษา

การประกวดเขียนบทกลอน

วันผู้ลี้ภัยโลก ปีพ.ศ. 2553
แนวความคิด “บ้าน”

บทกลอนที่ 1

ฉันคิดถีงบ้านหลังเล็กที่น่ารักสถานที่ที่ฉันเกิดและวิ่งเล่นในวัยเด็ก
และตอนนี้ฉันต้องจากบ้านหลังนั้นฉันคิดถีงและฉันร้องไห้ ถ้าฉันยังอยู่ที่นั่นที่ที่ฉันเกิดฉันจะไม่มีโอกาสที่จะได้ไปหามอและเรียนหนังสือฉันคงมีชีวิตอยู่เหมือนกับสัตว์และชีวิตของฉันคงไร้ค่า
และเมื่อฉันได้เข้ามาอยู่ในแคมป์ฉันได้รับการศึกษาการบริการทางการแพทย์และส่วนแบ่งอาหารอย่างเหมาะสมพอเพียง และฉันยังหวังว่าบ้านหลัต่อไปของฉันในประเทศที่สามฉันจะมีสิทธิต่างๆและมีอิสระ

เขียนโดย เออ กอว์ เฮอร์ อายุต่ำกว่า 18 ปี

บทกลอนที่ 2

ในหมู่บ้านที่ และบ้านของฉันที่พ่อแม่สร้างขึ้น เป็นที่ที่ฉันเกิดมีทุกสิ่งทุกอย่าง
แต่ฉันต้องออกจากบ้านเมื่อฉันโตขึ้นเพราะพวกรัฐบาลทหาร ฉันอยู่ที่นั่นไม่ได้
ฉันได้รับวัสดุปลูกบ้านจากทีบีบีซี พวกเราเลยสร้างบ้านไม่ไผ่ในแคมป์ขึ้นมาแทนบ้านหลังเก่าของเรา
พ่อกับแม่ไม่รู้ว่าอนาคตของพวกเราจะเป็นอย่างไรแต่ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะพยายามหาคำตอบที่ดที่สุดมาให้
ฉันไม่รู้ว่าพวกเราจะมีความสุขในบ้านหลังใหม่ที่ประเทศที่สามหรือเปล่าแต่ฉันเชื่อว่ายูเอ็นจะพยายามช่วยฉันอย่างดีที่สุด

เขียนโดย พอว์ โด พอว์ อายุต่ำกว่า 18 ปี

บทกลอนที่ 3

เมื่อพ่อปลูกบ้านไม่ไผ่ให้เรา พวกเรามีความสุขมากที่ได้อยู่ในบ้านหลังนั้น
แต่เพราะว่าการสู้รบ ฉันต้องหนีและย้ายจากบ้านของเราในรัฐกระเหรี่ยง
ย้ายจากบ้านหลังนั้นที่พ่อสร้างให้พวกเรา บ้านหลังที่เราอยู่ตอนนี้องค์กรจัดให้เราอยู่แต่วัสดุปลูกบ้านก็ไม่พอเราต้องพยายามหาทางที่จะให้บ้านของพวกเรามีสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด
เพื่อนฉันที่สวีเดนโทรมาบอกว่าบ้านของเขาที่นั่นสวยงามแต่อยู่แล้วไม่มีความสุขเหมือนบ้านหลังที่รัฐกระเหรี่ยงของพวกเรา
แม่เคยบอกว่า “เราต้องสามัคคีและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันไว้ถึงพวกเขาจะยึดบ้านเราไปได้แต่พวกเขายึดอนาคตเราไม่ได้”

เขียนโดย นอว์ วิคทอเรีย อายุ 17 ปี

บทกลอนที่ 4

ฉันเคยฝันถึงบ้านหลังสวยงามที่จะปกป้องฉันจากลมหนาวและฟ้าฝน
ฉันมีบ้านในพม่า บ้านหลังที่ฉันเกิด บ้านหลังที่ฉันรักมากแต่ฉันต้องจากบ้านหลังนั้นมา ฉันมักคร่ำครวญและร้องไห้คิดถึงบ้าน
เพราะว่าพวกเราเดือดร้อนเราถึงต้องหนีมาและมาอยู่ในแคมป์พวกเรามีความสุขที่นี่และได้รับการปกป้องคุ้มครอง พวกเราอยู่ในแคมป์เรามีสิทธิ์ที่จะเรียนและมีสิทธิ์ไปหาหมอโดยไม่ต้องเสียเงิน
(ในแคมป์) ความช่วยเหลือต่างๆเหล่านี้ไม่ใช่คำตอบสุดท้ายของพวกเราในอนาคตเราจำเป็นต้องมีบ้านที่เราจะได้รับการคุ้มครองปกป้องอย่างแท้จริงบ้าน(ในประเทศที่สาม)หลังที่พวกเรามีสิทธิและมีอิสระ

เขียนโดย นอว์ เธอ ธา วาห์ อายุ 20 ปี

บทกลอนที่ 5

เมื่อฉันได้ยินเสียงนกไนติงเกลร้องยามค่ำคืนฉันคิดถึงบ้านที่สวยงามหลังที่เป็นของปู่ย่าในพม่า
ฉันอาศัยอยู่ที่บ้านของฉัน ฉันมีความสุขกับการทำไร่ทำนาและเลี้ยงเป็ดไก่
พวกเราจัดงานเลี้ยงรื่นเริงตามโอกาสต่างๆที่บ้านของพวกเราเราปลูกดอกไม้ไว้รอบๆบ้าน
เพราะการบุกรุกจากพวกทหารเราต้องย้ายมาอยู่ในแคมป์ เราได้รับความช่วยเหลือทั้งเรื่องยา อาหาร การศึกษา

แต่เราไม่อาจไปไหนมาไหนได้เพราะพวกเราคือผู้ลี้ภัย เราหวังกันว่าในประเทศที่สามพวกเราจะมีสิทธิ์ต่างๆเหมือนคนอื่นๆ

เขียนโดย เก มู อายุ 18 ปี

บทกลอนที่ 6

บ้านหลังที่อยู่ในรัฐกระเหรี่ยงของพวกเราถูกยึดโดยพวกทหาร ฉันคิดถึงเรื่องนี้เมื่อไรฉันได้แต่เศร้าใจ
พ่อฉันเป็นเหมือนพระราชาในบ้าน พวกเรามีความสุขเพราะบ้านหลังนั้นสร้างเพื่อพวกเรา แม่มักจะย้ำเตือนพวกเราเสมอว่า“การมีบ้านที่มีความสุขหมายถึงความรัก”
แต่บ้านที่ค่ายบ้านต้นยางก็ทำให้ฉันมีความสุขเช่นกันถึงแม้ว่าบ้านหลายๆหลังที่นี่จะพังไปเพราะลมพายุในเดือนมีนา
ฉันได้ยินว่าบ้านที่อเมริกาน่าอยู่มากแต่ค่าน้ำค่าไฟก็แพงเหลือเกินและถ้าเราไม่มีเงินจ่ายเราต้องย้ายออกจากบ้านทันที
แต่ถึงแม้ว่าบ้านหลังไหนๆก็ถูกยึดเอาไปได้แต่ฉันเชื่อว่าอนาคตของฉันจะไม่มีวันที่จะถูกยึดไป

เขียนโดยคริสติน่า อายุ 20 ปี