Skip to main content

ภาษา

การประกวดเรียงความเนื่องในวันผู้ลี้ภัยโลกปีพ.ศ. 2553

แนวความคิดเรื่อง บ้าน
ประเภท อายุ 18 ปี หรือมากกว่า
ผู้ชนะจากค่ายบ้านต้นยาง จ.กาญจนบุรี

รางวัลที่ 1

อันดับแรก ฉันขอขอบคุณทุกท่านที่ให้โอกาสฉันเขียนเรียงความเรื่อง “บ้าน” ฉันเคยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งกับครอบครัวของฉันอย่างมีความสุขจนกระทั่งวันหนึ่งทหารไม่อนุญาตให้เราอยู่ในหมู่บ้านของเราอีกต่อไป เราจำเป็นต้องทิ้งหมู่บ้านมาที่ชายแดน รัฐบาลไทยยอมรับและอนุญาตให้เราอยู่ที่บริเวณชายแดนไทยก่อนที่จะย้ายเข้ามาอยู่ในพื้นที่พักพิงชั่วคราวที่ซึ่งเราอาศัยอยู่ในปัจจุบัน เราได้รับการศึกษา การรักษาพยาบาลและสิ่งจำเป็นต่างๆ โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใด ๆ อยู่ในพื้นที่พักพิงชั่วคราวทำให้ฉันนึกถึงสมัยที่อยู่ในหมู่บ้านของตัวเอง เราไม่ต้องกลัวสิ่งใดถ้าเราไม่ออกไปนอกพื้นที่ บางครั้งเราคิดถึงบ้านของเรา และรู้สึกสิ้นหวัง เราต้องเรียนรู้และพยายามให้มากขึ้นเพื่ออนาคตองเรา เราอยากมีบ้านที่มีอิสระภาพในอนาคต เราในฐานะผู้ลี้ภัยมีความสุขกับสิ่งที่ได้รับในฐานะผู้ลี้ภัย ในอนาคตเราหวังไว้ว่าเราจะมีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตและทำงานอย่างอิสระ

เขียนโดย นอว์ พอว์ โทห์ คี วาห์ อายุ 19 ปี

รางวัลที่ 2

บ้านเป็นที่พักอาศัยที่ทุกคนต้องการเพื่ออยู่อาศัยบนโลกใบนี้ สิ่งที่ทำให้บ้านแตกต่างกันคือประเทศ ผู้คน วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อมของที่ที่มันตั้งอยู่ เมื่อตอนที่ฉันอยู่กับตายาย บ้านของเราสร้างจากไม้ เราได้ยินเสียงนกร้องทุกวันตอนเช้าตรู่ เราเลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ ปลูกผัก เราใช้สมุนไพรเวลาที่เราป่วย ตอนนั้นทุกคนมีความสุขมากกับชีวิตประจำวันของพวกเรา บ้านของเราในหมู่บ้านนั้นห่างกัน ไม่ใกล้กันเหมือนบ้านในพื้นที่พักพิงชั่วคราวที่แออัดมาก เราเป็นผู้ลี้ภัยอาศัยอยู่ในพื้นที่พักพิงฯ โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไรก็จริง แต่เราไม่สามารถออกไปนอกพื้นที่พักพิงชั่วคราวอย่างอิสระได้ เราอาศัยอยู่ที่นี่เหมือนนกในกรง เราหวังว่าเราจะมีชีวิตอย่างอิสระในบ้านอีกแห่งหนึ่งในประเทศที่สาม

เราคิดว่าบ้านที่ดีที่สุดสำหรับเราตอนนี้อาจจะเป็นประเทศที่สาม

เขียนโดย กู มู อายุ 18 ปี

รางวัลที่ 3

บ้านคือสิ่งที่มีค่าสำหรับนุษย์ ผู้คนอาศัยอยู่ในบ้านที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับประเทศที่อยู่อาศัย บ้านแต่ละหลังแตกต่างกันขึ้นอยู่กับสภาพภูมิอากาศ เราอยู่อาศัยในบ้านที่ปกป้องเราจากอากาศร้อนและหนาว และคนที่เป็นอันตรายต่อเรา ผู้คนสามารถปลูกบ้านให้สวยงามต่างกันขึ้นอยู่กับฐานะของคน ๆ นั้น เราอยู่อาศัยที่นี่โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไร เราได้รับการศึกษา การรักษาพยาบาล เราอยู่ที่นี่ได้โดยไม่ต้องกลัวสิ่งใด แต่เราม่มีอิสรภาพในจะเดินทางออกไปนอกพื้นที่พักพิงชัวคราว เราอยู่ที่นี่เหมือนไก่ในสุ่ม ถ้าเรามีบ้านในประเทศที่สาม เราคงจะมีชีวิตอยู่อย่างอิสระเหมือนกับมนุษย์คนอื่น ๆ ไม่จำเป็นว่าบ้านที่เราอยู่จะสรางด้วยไม้ไผ่ ไม้ หรืออิฐ สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับความหมายของคำว่าบ้านสำหรับฉันที่ทำให้ฉันอยู่ได้อย่างมีความสุข คือ เราต้องอยู่อย่างมีศักดิ์ศรี มีสถานภาพที่ถูกกฎหมาย และมีสิทธิ์เหมือนคนอื่นทั่วไป

เขียนโดย นอว์ เชอร์ ทา วาห์ อายุ 20 ปี

การประกวดเรียงความเนื่องในวันผู้ลี้ภัยโลกปีพ.ศ. 2553
แนวความคิดเรื่อง บ้าน
ประเภท อายุน้อยกว่า 18 ปี
ผู้ชนะจากค่ายบ้านต้นยาง จ.กาญจนบุรี

รางวัลที่ 1

หมู่บ้านของฉันล้อมรอบไปด้วยภูเขาและต้นไม้สวยงามมาก ครอบครัวของฉันอยู่ที่นั่นด้วยความรัก ความเข้าใจ และความสุข พ่อของฉันไม่เคยเหนื่อยหน่ายที่จะดูแลครอบครัว เราหวังว่าเราคงจะได้กลับไปยังบ้านของเราที่หมูบ้านของเรา น้ำตาของพวกเราไหลออกมากเพราะพวกเราทิ้งทุกอย่างไว้ที่นั่น ฉันขอขอบคุณพระเจ้าที่ท่านประทานที่อยู่อาศัยในแผ่นดินไทย เรามีที่อยู่ที่นี่แม้ว่าเราจะไม่มีอิสระที่จะเดินทางไปไหน เราได้รับความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ต่างๆ ได้รับอุปกรณ์สร้างบ้าน และอาหารซึ่งทำให้เรามีความสุข ยูเอ็นเอชซีอาร์ หาบ้านใหม่ให้เราในประเทศที่สามเพื่อที่เราจะได้มีการศึกษาที่ดีกว่านี้ในอนาคต เราได้ยินว่าเราจะมีชีวิตอยู่อย่างอิสระที่นั่น แต่เราจะต้องสูญเสียบ้านของเราถ้าหากเราไม่สามารถจ่ายค่าบ้านได้ เพราะของทุกอย่างที่นั่นแพงมาก

เราสามารถสูญเสียบ้าน และทรัพย์สมบัติของเราได้ แต่เราจะสูญเสียวัฒนธรรมของเราไปไม่ได้ เพื่อรักษาบ้านและวัฒนธรรมของเรา เราจะต้องรวมกันเป็นหนึ่ง

เขียนโดย นอว์ เชอร์ โพ พี อายุ 18 ปี

รางวัลที่ 2

ทุกคนรู้จักคำว่า “บ้าน” ว่าเป็นสิ่งที่ปกป้องเราจากภัยธรรมชาติ เราสร้างบ้านตามกำลังความสามารถของเรา แล้วเราก็อยู่อาศัยในบ้านที่เราสร้าง บ้านของฉันที่พม่าสร้างจากไม้ มันน่าอยู่มาก แต่ฉันต้องทิ้งบ้านออกมาเพราะสถานการณ์ในพม่าในขณะนั้นเลวร้ายมาก ฉันต้องใช้ชีวิตในป่าเหมือนสัตว์ตัวหนึง แต่ตอนนี้ฉันสามารถมีชีวิตอยู่ในพื้นที่พักพิงชั่วคราว ได้รับการศึกษา การรักษาพยาบาล และสิ่งจำเป็นต่าง ๆ ทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ได้เหมือนมนุษย์คนอื่นๆ อีกครั้ง ฉันมีความฝันว่าฉันจะได้มีบ้านอยู่และมีอิสรภาพ บ้านเป็นสิ่งสำคัญมาสำหรับทุกคน

เขียนโดย แอะ กอว์ เชอร์ อายุ 14 ปี