Skip to main content

ภาษา

ชีวิต (ผู้ลี้ภัย) ของฉัน

ทุกคนบนโลกใบนี้ต่างมีประสบการณ์ในชีวิตแตกต่างกันไปในแต่ละคน วันนี้้ฉันจะเล่าเรื่องประสบการในชีวิตของฉันในฐานะที่เป็นผู้ลี้ภัยให้คุณฟัง

ตอนนี้ฉันมีอายุ 43 ปีแล้ว แต่ฉันยังคงจำเหตุการณ์ที่แสนเจ็บปวดในอดีตได้อย่างชัดเจน ฉันเล่าเรื่องนี้ให้ลูกทุกคนของฉันฟัง และสอนพวกแกให้มีความอดทนอดกลั้น ยืนหยัดต่อสู้กับสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของแกให้ได้

แม่ของฉันเสียชีวิตในขณะที่ฉันยังเล็กมาก พ่อต้องแต่งงานใหม่เพื่อหาใครสักคนมาแบ่งเบาภาระพ่่อในการดูแลครอบครัว แต่แม่เลี้ยงของฉันกลับไม่ได้ดูแลเรา แม่เลี้ยงมักจะเอาเปรียบเราทุกครั้งที่มีโอกาส พี่น้องของฉันต้องแยกไปอาศัยอยู่กับญาติ พวกเขาต้องพบกับปัญหา และอยู่ภายใต้ความกดดันมากมาย

เมื่อฉันโตขึ้น ฉันแต่งงานและอาศัยอยู่กับแม่สามี ฉันถูกรังแครังคัดและดูถูกเพราะฉันเป็นกำพร้า ต่อมามีเหตุการณ์ที่ทำให้หัวใจของฉันต้องแตกสลาย ลูกชายคนโตของฉันป่วยและเสียชีวิตลงในขณะที่มีอายุเพียง 2 ขวบ เพราะไม่มียารักษาในหมู่บ้านของเรา หลังจากนั้นฉันกับสามีย้ายออกจากบ้านแม่สามีไปปลูกบ้านในที่แห่งใหม่ เราปลูกผักรอบ ๆ บ้านไว้กินกันในบ้าน

หมู่บ้านของฉันมีความสงบสุขจนกระทั่งฉันมีลูกคนที่ 4 ซึ่งเป็นช่วงระหว่างปี 1996 – 1997 ทหารพม่าเข้าบุกทำลายหมู่บ้านต่าง ๆ รอบหมู่บ้านของเรา พวกทหารเผาบ้านทุกหลัง ปล้นสะดมทรัพย์สินของเรา ฆ่าสัตว์ของเรา

ชาวบ้านต้องหนีออกจากหมู่บ้านตอนกลางดึก พวกเขาเอาสิ่งของติดตัวไปได้แค่สองสามชิ้น สามีของฉันต้องไปช่วยทำอาหารให้ทหารกะเหรี่ยง ฉันต้องพาลูกเล็ก ๆ ทั้งสี่คนหนีทหารพม่าเข้าไปในป่ากับชาวบ้านเพียงลำพัง มันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของฉัน เรามีหม้อข้าวไม่พอหุง มีจานข้าวไม่พอกิน เราต้องใช้ใบบัวต่างจาน ต้องกินข้าวกับเกลือ ลูก ๆ ของฉันป่วยเพราะเกลือทำให้คอของพวกแกคัน

เราต้องย้ายจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง ชาวบ้านหลายคนป่วยและตายในป่า มันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากสำหรับเราทุกคน