Skip to main content

ภาษา

บางมุมของชีวิตเด็กหญิงกำพร้าในค่ายผู้ลี้ภัย

บางมุมของชีวิตเด็กหญิงกำพร้าในค่ายผู้ลี้ภัย

ยามสายของอีกวันหนึ่ง ทีมงาน ‘With You’ ได้เข้าไปเยี่ยมเยือนให้กำลังใจเด็กผู้หญิงไร้พ่อแม่ 46 คน ที่อาศัยอยู่รวมกันในหอพักหญิงในพื้นที่พักพิงฯแห่งหนึ่ง พวกเธอมีอายุระหว่าง 10-20 ปี โดยมี ตา เล เซ* และ มี เว* 2 เด็กสาวที่เราขอพูดคุยและร่วมรับฟังเรื่องราวบางส่วนเสี้ยวของชีวิตเธอ ทั้งสองคนแม้มีรายละเอียดของชีวิตแตกต่าง แต่สิ่งที่เธอมุ่งนั้นหวังต่างเหมือนๆ กัน คือ ความตั้งใจที่จะมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม

ตา เล เซ เล่าว่า เธอย้ายมาอยู่ในพื้นที่พักพิงฯได้ 4 ปีแล้ว ตั้งแต่เธอยังอายุเพียง 12 ปี โดยเดินเท้ามากับเพื่อนๆ อีก 6 คนหลังจากที่พ่อและแม่เสียชีวิตลง

“หนูไม่มีพ่อแม่แล้วค่ะ แม่ไม่สบายเสียชีวิตตั้งแต่หนูยังเล็กๆ ส่วนพ่อก็ถูกทหารพม่ายิงตายในไร่” ตา เล เซ มีพี่น้องทั้งหมด 8 คน ทุกคนกระจัดกระจายกันไป มีพี่ๆ 3 คนที่ยังอยู่ในหมู่บ้านเดิม พี่อีก 2 คนอยู่ในค่ายผู้พลัดถิ่นภายในประเทศในรัฐกะเหรี่ยง ประเทศพม่า และพี่อีก 2 คน อยู่ในพื้นที่พักพิงฯอื่นในประเทศไทย

“อยู่ที่นี่มีเจ้าหน้าที่ดูแล มีสบู่ แชมพู ของใช้ที่เราจำเป็นแจกจ่ายให้ มีเพื่อนๆ ให้ได้พูดคุยและเรียนหนังสือด้วยกัน” เธอเล่าถึงชีวิตประจำวันและการดูแลของเจ้าหน้าที่หอพักและการเยี่ยมเยือนให้กำลังใจจากเจ้าหน้าที่ ยูเอ็นเอชซีอาร์ ใบหน้าของเธอดูสดชื่นมากขึ้นเมื่อพูดถึงการทอผ้า ซึ่งเธอเรียนรู้มาจากแม่ของเธอเมื่อตอนวัยเยาว์ จากนั้นจึงพาเราไปที่มุมทอผ้าของเธอและสาธิตให้ดู ผ้าทอเหล่านี้เองที่ ซี เก พอ นำมาเย็บเป็นย่าม และเสื้อแบบกะเหรี่ยงสำหรับตัวเอง

สาวน้อยอีกคน นาม “มี เว” อายุ 17 ปี เธอเพิ่งเข้ามาในพื้นที่พักพิงฯแห่งนี้ได้เพียง 1 ปีเศษๆ มี เวเป็นอีกคนที่พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก

มี เว เล่าว่า ตั้งแต่เล็กๆ เคยเห็นทหารพม่าเข้ามาในหมู่บ้าน มาเอาผลผลิตอย่างข้าว ไก่ หรือผักในสวนไปกิน เวลาที่ทหารพม่าเข้ามาชาวบ้านหลายคนต้องหลบหนีซุกซ่อนตัวในป่า เธอและยายมักเก็บตัวเงียบๆ อยู่ในบ้าน ไม่กล้าออกไปไหน 

แม่ของมี เวเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเล็กมาก เติบโตมาเพียงลำพังไม่มีพี่น้อง อีกทั้งพ่อของเธอก็ย้ายหนีไปหมู่บ้านเดิมของตัวเอง โดยทิ้งเธอไว้ให้ยายเลี้ยงดู เธอจึงรักและผูกพันกับยายมาก กระนั้นก็ตาม เพราะความรุนแรงของสถานการณ์ยายจึงบอกให้เธออพยพมาที่พื้นที่พักพิงฯ ร่วมกับคนอื่น ขณะที่ยายไม่ย้ายมาด้วยเพราะไม่สามารถเดินทางไกลๆ ได้แล้ว

“ตอนมาใหม่ๆ หนูร้องไห้คิดถึงยายทุกคืนแต่ตอนนี้หนูปรับตัวได้แล้วเพราะมีเจ้าหน้าที่ดูแล มีเพื่อนๆ ได้คุยกัน และสิ่งที่ทำให้มีความสุขที่สุดคือ การได้เรียนหนังสือค่ะ ตอนนี้หนูเรียนอยู่เกรด 10”

มี เว บอกว่าทุกวันนี้เธอตั้งใจใช้ชีวิตในพื้นที่พักพิงฯ ให้ดีที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการอยู่ร่วมกับผู้อื่น การเรียนหนังสือ หรืออื่นๆ เพื่อให้สมกับที่ยายมุ่งหวังให้เธอมีชีวิตที่ดีกว่าวันที่ผ่านๆ มา