Skip to main content

ภาษา

ซาฮาราและลูกสาวทั้งสี่ของเธอ ©Michal Parnica/ETP Slovensko

เรื่องราวของซาฮารา ประเทศสโลวาเกีย

 

ซาฮาราลี้ภัยจากประเทศโซมาเลีย และหลังจากนั้นเธอได้มีโอกาสไปเริ่มชีวิตใหม่ในประเทศที่ 3 เราเจอเธอขณะที่เธอกำลังอยู่ระหว่างการเดินทางที่ศูนย์ส่งตัวฉุกเฉินในฮูเมนเน ประเทศสโลวาเกีย ณ ที่นั้นเธอได้เล่าเรื่องราวของเธอที่แสนเจ็บปวดของเธอให้เราฟังอย่างง่ายดาย

“ฉันเล่าเรื่องนี้มาหลายครั้ง ไม่ต้องห่วงหรอก อดีตก็คืออดีต ตอนนี้ฉันกำลังมองไปในอนาคตมากกว่า ฉันไม่กลัวเลย บางทีฉันอาจจะไม่ตระหนักว่าการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในดินแดนที่ไม่คุ้นเคยจะยากสักแค่ไหน แต่ฉันรู้ว่ามันจะต้องเกิดแต่สิ่งดีๆ ที่ฉันสามารถทำให้ลูกๆที่ฉันรักได้”

“ฉันเกิดในปี 2515 ที่ประเทศโซมาเลีย อาศัยอยู่ในเมืองกับพ่อแม่และพี่ชาย จนกระทั่งพ่อแม่ฉันเสียชีวิตในเหตุการณ์ความรุนแรงที่ฉันเองได้เห็นกับตาตอนอายุ 16 ฉันอยุ่กับคุณยายเพียง 2 คน และคุณยายพาฉันลี้ภัยจากโซมาเลีย เราเดินเท้าเป็นเวลา 2 เดือน ฉันกับคุณยายเดินเลาะชายฝั่งจิบูตีที่ๆเราขึ้นเรือผ่านทะเลอาราเบียนเพื่อจะไปประเทศเยเมน ฉันเกือบหมดหวังแล้วตอนที่เครื่องยนต์ของเรือพัง แต่โชคดีที่เรือที่เกือบจะจมของเรามีเรือกู้ภัยชายฝั่งมาเจอ แล้วเราก็ได้รับความช่วยเหลือขึ้นฝั่งประเทศเยเมนอย่างปลอดภัย”

“ชีวิตของเราขึ้นอยู่กับความช่วยเหลือของคนอื่นๆ ที่หาอาหารและที่พักพิงชั่วคราวให้เรา เราต้องนอนและขอทานข้างถนน ก่อนที่เราจะได้เข้าไปอยู่ในค่ายผู้ลี้ภัยในประเทศเยเมน แต่หลังจากเข้ามาในค่ายแล้วชีวิตของฉันก็เริ่มเป็นปกติ ฉันได้งานทำเป็นพนักงานเสริฟ ตอนนั้นฉันดีใจมากที่ได้ช่วยเหลือดูแลตัวเอง และคุณยายได้ แต่การเดินทางอันยาวนานและยากลำบากนั้นทำให้คุณยายเหนื่อยและอ่อนเพลียมาก ไม่นานเธอก็จากไป ตั้งแต่นั้นฉันก็อยู่คนเดียวตลอดมาจนได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่งที่อยากแต่งงานกับฉัน การเป็นผู้หญิงคนเดียว และเป็นผู้ลี้ภัยในต่างแดนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เชื่อฉัน จริงๆแล้วฉันก็ชอบเขาด้วย หลังจากที่เราแต่งงานกัน เราเจอบ้านหลังหนึ่งในเมืองหลวงของเยเมน ซึ่งทำให้เรามีโอกาสจะหางานทำได้มากขึ้น แต่สามีของฉันขอหย่าตอนที่ลูกสาวทั้ง 3 คนของเราเข้าโรงเรียน และเป็นช่วงที่ฉันกำลังตั้งท้องคนที่4 และฉันต้องกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง” 

“ฉันรู้ว่าฉันจะไม่มีวันมีวันนี้ได้ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากผู้สนับสนุน และ UNHCR ฉันสมัครโครงการตั้งถิ่นฐานใหม่เพื่อจะขอเดินทางไปประเทศที่สาม และพบว่าตัวฉันเองรอคอยโอกาสนี้เช่นเดียวกับผู้ลี้ภัยอีกหลายร้อยคนที่ตกอยู่ในสภาพที่ต้องการความช่วยเหลือไม่ต่างกัน”

“หลายคนบอกว่ามันเป็นการตัดสินใจยากมากที่จะย้ายไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในประเทศใหม่กับวัฒนธรรมที่แตกต่าง แต่ฉันตัดสินใจได้เร็วมาก ฉันจูงมือลูกฉันไปเหมือนตอนที่คุณยายฉันจูงมือฉันเมื่อ 27 ปีที่แล้ว และตอนนี้เราก็กำลังเดินทางไปสู่ชีวิตใหม่ที่ดีกว่า”

เรื่องโดย ลูเซีย โคลปาโควา UNHCR สโลวาเกีย