Skip to main content

ภาษา

 

หนทางแห่งความปลอดภัย และความหวัง

คุณยาย มี เลอ และพอ คึ ลูกสาว น้ำตาซึมเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา

 

ท่ามกลางภูเขาน้อยใหญ่ ค่ายผู้ลี้ภัยถ้ำหินได้ตั้งอยู่อย่างเงียบสงบท่ามกลางธรรมชาติของ อ. สวนผึ้ง จ. ราชบุรี ค่ายผู้ลี้ภัยดูสวยงาม ร่มเย็นแต่แอบแฝงไปด้วยเรื่องราวอันเจ็บปวดมากมายที่ผู้ลี้ภัยเคยประสบมา

กว่า 15 ปีแล้วคุณยาย มี เลอ วัย 82 ปีอาศัยอยู่ที่ค่ายผู้ลี้ภัยนี้ ความเศร้าได้เข้ามาแทนที่รอยยิ้ม เมื่อเราถามถึงเหตุการณ์ทำให้ต้องลี้ภัย คุณยายขอให้พอ คึ ลูกสาววัย 45 ปี เป็นคนเล่า เนื่องจากแกอาจจะจำได้ไม่ดีนัก

พอ คึ แม่เลี้ยงเดี่ยวของลูก 4 คน มองเหม่อ นึกถึงวันที่เธอและสามีที่เสียชีวิตไปแล้ว พาแม่ พี่สาวและลูกเล็ก 3 คน ลี้ภัยเอาชีวิตรอด ถึงจะผ่านมาเนิ่นนานแล้วแต่เธอยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี “วันนั้นเราได้ยินว่ามีการสู้รบเกิดขึ้นที่หมู่บ้านข้างๆ ทุกคนบอกให้หนี เพราะถ้าอยู่ต้องตายแน่ๆ” เธอกล่าว “ตอนนั้นลูกๆฉันยังเล็กมาก พวกแกอายุแค่ 6ขวบ 3ขวบ และคนเล็กสุดแค่ 6เดือนเท่านั้น” เธอเสริมว่าการลี้ภัยทั้งครอบครัวนั้นช่างยากลำบาก “ฉันอุ้มคนเล็กตลอดเวลา และให้อีกสองคนทั้งวิ่งทั้งเดิน ส่วนพี่สาวช่วยพยุงแม่ เพราะกลัวแกหกล้ม สามีฉันแบกของและคอยดูแลพวกเรา เราเดินเท้าข้ามภูเขาเป็นเวลา 3 วัน 3 คืน”แม้ไม่รู้ปลายทางจะเป็นเช่นไร ยังทำให้เธอไม่กลัวเท่าการถูกประหัตประหาร “ตอนอยู่ในป่า เรายังได้ยินเสียงคนตามเราอยู่เรื่อยๆ พวกเรากลัวมาก” เธอเล่าด้วยแววตาหวาดกลัวเหมือนเหตุการณ์กำลังเกิดขึ้นจริง

สีหน้าของ พอ คึ ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดพอเมื่อเล่าถึงวันที่มาถึงประเทศไทย “พอมาถึงฝั่งไทย ก็มีหลายคนมาช่วย เรารู้ทันทีว่าเรารอดตายแล้ว”และเมื่อเธอเล่าถึงวันที่ได้รับสถานะผู้ลี้ภัย รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเธออีกครั้ง “ได้มีโอกาสมาอยู่ที่นี่ เรารู้สึกปลอดภัย รู้สึกสบายใจ เด็กๆได้เรียนหนังสือ ตัวฉันเองก็มีโอกาสเรียนวิชาชีพ”ถึงวันนี้ลูกๆของเธอจะโตในค่าย แต่เธอก็ดีใจที่เด็กๆและครอบครัวเธอปลอดภัย

เมื่อถามถึงความฝันของเธอ เราต่างแปลกใจเมื่อได้ยินเธอกล่าว “ตัวฉันเองไม่มีความฝันหรอก”ประโยคต่อมาของเธอทำให้เรากระจ่าง “ฉันทำอะไรไม่ได้แล้ว แต่ลูกฉันมีความฝัน พวกเขาอยากเป็นคุณครู คุณหมอ” โครงการตั้งถิ่นฐานใหม่ดูเหมือนจะเป็นความหวังอันสูงสุดของเธอตอนนี้ “ฉันอยากไปอเมริกา แต่ไม่ใช่เพื่อตัวฉันเองหรอกนะ แต่เพื่อความฝันของลูกๆฉันจะสำเร็จได้ ส่วนตัวฉันเองเลือกได้ก็อยากกลับบ้าน” พอ คึ กล่าวด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความรักที่ยิ่งใหญ่จากแม่คนหนึ่งที่คิดถึงแต่ลูก และมีแต่ความหวังดีเท่านั้น

ยูเอ็นเอชซีอาร์สนับสนุนรัฐบาลไทยในการพิจารณาสถานภาพด้วยความยุติธรรม และมีประสิทธิภาพและช่วยให้ผู้ลี้ภัยได้เรียนรู้ทักษะที่หลากหลายที่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ในการประกอบอาชีพได้ รวมถึงดำเนินการโครงการตั้งถิ่นฐานใหม่เพื่อเป็นทางออกที่ยั่งยืนแก่ผู้ลี้ภัย และกว่า 70,000 คนที่ได้มีชีวิตใหม่ในประเทศที่สาม เช่น ประเทศออสเตรเลีย สหรัฐอเมริกา และแคนนาดา